Adını Mini koymuştuk...
Ama adını Mini koyarken yüreğinin bu kadar büyük olabileceğini henüz hiçbirimiz bilmiyorduk...
Miniyle istanbul'da buluştuk ve Miniyle yine İstanbul'da ayrıldık...
Onu en son ANIMALIA'da bir gece yarısı saat 2:10 'da gördüm. İyileşeceğine o kadar inanıyorduk ki. Sarı saçlarını, siyah sırtını öptüm, öptüm, öptüm. Kokladım...
Mini bizden ayrıldığında ben yanında değildim. Ama en sevdiklerinin kucağındaydı.
Mininin bizden ayrılışında eğerki ANIMALIA ekibinin en ufak bir hatası varsa ki (sanırım var) ilahi adaletin işleyeceğine bütün kalbimle inanıyorum.
Mini birçok insandan daha insandı, kimseyi ayırt etmeden koşardı ve tek isteği sevilmek, sevilmek ve daha çok sevilmekti.
Benim kara gözlü, sarı saçlı, nazlı kızım;
İmrek Ailesi Seni daha çok, daha çok, daha çok, daha çok, daha çok sevecek ...
Aslı Altan
13 Eylül 2007 Perşembe
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder